Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

"Εντροπία"


 Ι)                     Τάξη
Αδράνεια  ζέχνει  η γιορτή  του κακού. Λιγόψυχοι
διαφεντεύουνε  την  καθημερινότητα  των ανθρώπων
δίχως να αχνοφαίνεται  η  ελπίδα. Και αναρωτιέσαι διαρκώς
όπως  ένα παιδί  που ψηλαφίζει  τον κόσμο.
Μονάχα  που οι απορίες  σου αποδεικνύονται  παράταιρες.
Οι  απαντήσεις  «πληρωμένες», όντας  είναι  φανάρι  στον
δρόμο  της  αλήθειας. Δικής  τους  κατάκτησης  η  γη, όπου
κυριαρχεί  η τάξη. Ατέρμονη  φαντάζει  η  επιθυμία για αλλαγή
μα  δύσκολα εκπληρώνεται. Είναι  η  έρημος εύφορη από
προσμονή, της  σύναξης  των πόθων. Μονολογείς  παρενοχλώντας
τα  δαιμόνια. Απαρασάλευτα  καυχιόνται, την  δύναμη που
διαθέτουν. Μέχρι  την  στιγμή, που  γεννήθηκε  η ιδέα. Η σπίθα
της  έμπνευσης  άναψε  την φωτιά που σιγοκαίει τα  ζιζάνια.
Εκείνα  που φυτρώσανε  δίπλα απ΄τα άνθη, στον  κήπο του καλού.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

"Λάθος"

Ομοιάζει λάθος και είναι τρέλα, μα δίχως

άλλο δεν έχω ομπρέλα. Μόνος στον δρόμο

κρύο σκοτάδι και κατευθύνομαι σε αυτή πάλι.

Βροχής σταγόνες, θολές εικόνες μοιάζουνε οι

προθέσεις μου παιγμένες νότες.

Της μουσικής οι ήχοι φτάνουν, πίσω απ΄την πόρτα

προέρχονται. Τα πλήκτρα αγγίζει στο πιάνο και με

μαγεύει, κάπου στο όνειρο με ταξιδεύει. Θέλω να μπω

στο σπίτι μέσα, για να ιδώ την πριγκηπέσα. Μα μοιάζει κόπος

μάλλον χαμένος, δίχως κουβέντα απονενοημένος. Ζωής συγκρίσεις

οι λάθος κρίσεις είναι αυτές που μας διέπουν.

Ανδρός ανάγκη η τέλεια αγάπη, της γυναικός μια αυταπάτη.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

"Ζουζού"

Μαζί της απ΄την κορυφή του λόφου ατενίζουμε, τον

ορίζοντα που αγκαλιάζει το γκρίζο επιτραπέζιο παιχνίδι

που μοιάζει η πόλη. Απλώνεται μπροστά μας ένα μωσαϊκό τσιμεντένιων κατασκευών, διαφόρων

σχημάτων. Ορθογώνια, τετράγωνα, μερικές φορές και κυκλικά.

Σπρώχνει το μικρό κεφάλι της, κάτω απ΄την μασχάλη μου ενώ

νιώθω την αναπνοή της.

Η θέα της πόλης παρέα με την μικρή μου κόρη την «Ζουζού», είναι μοναδική. Δείχνει το

αεροπλάνο που διασχίζει τον ουρανό και σιωπηλά μοιραζόμαστε

ένα χαμόγελο. Δεν έχω διάθεση να επιστρέψω στο διαμέρισμα μου.

Είναι μια μικρή φυλακή, και η απόδραση μου για λίγες ώρες είναι

λυτρωτική για την διάθεση μου. Όσο γίνεται πιο μακριά, μαζί με

την Ζουζού.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

"Κίβδηλη λάμψη"


Η νύχτα αυτή φοράει το πέπλο της, κεντημένο

από αστέρια. Κίβδηλη η λάμψη τους, όπως τα λόγια

της. Και είχες όνειρα να διαβείτε.

Υποσχέσεις που σύντομα ξεχαστήκανε, σαν ανοιγόκλεισαν

τα μάτια. Σιγά σιγά ξημερώνει, ο ήλιος την μέρα φανερώνει.

Το φώς αντικαθιστά το σκοτάδι, η φενάκη αποδείχθηκε σύντομη.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

"Τίμιος γίγαντας"-14/6/1987



Ήμουν πεσμένος στα γόνατα, μπροστά απ΄ την τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού. Είχα σφίξει τις γροθιές μου μόλις ο Καμπούρης κέρδισε το φάουλ από τον σοβιετικό αντίπαλο. Απέμεναν 4 δευτερόλεπτα για να λήξει η 5λεπτη παράταση αλλά στα μάτια ενός 11χρονου έμοιαζαν αιωνιότητα. Οι γονείς μου ένιωθαν την ίδια αγωνία με μένα, αλλά ήταν δύσκολο να την κρύψουνε. Ο Φάνης, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και οι
άλλοι παίχτες της εθνικής ομάδας σήκωναν ασυνείδητα μια ολόκληρη
χώρα στους ώμους τους. Κάθε βολή που ευστόχησε ο “τίμιος γίγαντας”, ήταν ένα βήμα πιο κοντά στήν ιστορική νίκη. Όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει ακόμα. Γιούχαρα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου στην τελευταία επίθεση που πραγματοποιήσανε οι αντίπαλοι. Το άστοχο σούτ του Γιοβάισα, ήταν αρκετό ώστε να “πετάξω” κυριολεκτικά μέχρι τα ουράνια. Έκλαψα γιατί κάθε φράση του Φίλιππα Συρίγου που
μετέδιδε τον αγώνα ήταν η πιο όμορφη αθλητική περιγραφή που αποτυπώθηκε ποτέ στο θυμικό μου. Τι νύχτα μαγική!

"Mπαλόνια"


Στιγμές ξεχωριστές βιώνει σήμερα η ψυχή του. Αυτή

η παιδική διάθεση μονομιάς, τον μάγεψε όντας ενήλικο.

Κοντοστέκεται στην πλατεία, παρέα με τον γιό του. Θαρρείς

συνομήλικοι αποφάσισαν να διοργανώσουνε παιχνίδι.

Οι δυο τους φουσκώνουνε μπαλόνια, πολύχρωμα και τα δωρίζουνε

στους περαστικούς.

Κάθε ηλικίας και διάθεσης. Πρόθεση τους είναι να διασαλευτεί

η μονοτονία. Εκείνη που πισθάγκωνα έχει περιορίσει την πρόθεση.

Καύσιμο μοιάζουνε οι ευχές, που ωθούνε σε κίνηση τα ιπτάμενα

αντικείμενα .Η απορία του αγοριού είναι εύλογη. «Γιατί μας κοιτάζουνε

όλοι; Αφού παίζουμε.»Εκείνος γελάει. Γνωρίζει καλά, ότι η ερώτηση

είναι αφοπλιστική. Δεν απαντάει. Κλείνουν μαζί τα μάτια, και σιωπούν

για λίγο. Όσο χρειάζεται δηλαδή, ώστε να φωνάξουνε «Δεν θα

μεγαλώσουμε ποτέ.»Απειλή ή αυτογνωσία;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

"Χάρισμα"


Φιλόσοφος είναι ο μεγαλοεπιχειρηματίας, που έχει

άποψη για όλες τις πτυχές της ζωής. Οικονομία, γυναίκες

πολιτική, αθλητισμό. Το χρήμα είναι ο νους, που με τρόπο

μαγικό πλάθει συνειδήσεις. Η πείρα της ζωής, είναι το εφόδιο

ώστε να αποκτάει κυριότητα και σεβασμό.

Ποιητής είναι ο πολιτικός, που εμπνέεται απ΄το κοινό αίσθημα. Στίχους

γράφει ενώ μούσα του είναι η δύναμη. Ποιήματα του μοιάζουνε οι

λόγοι που εκφωνεί, ενώ ο λαός διψάει για ελπίδα.

Μουσικός λογίζεται ο τυχοδιώκτης, που μελωδικά ψεύδεται. Η

χρησιμότητα του μοναδική, φυτρώνει ως άνθος στον κήπο της

καθημερινότητας. Και ποιος δεν θα τον ήθελε φίλο, απ΄τους πλούσιους

και ισχυρούς; Άλλωστε το ταλέντο του ωθεί ως κινητήριος μοχλός

την παρακμή που βιώνουμε.

Αθλητής στον στίβο της ζωής, είναι ο παράνομος. Εγκληματεί με σκοπό

την περιουσία. Μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία. Χάρισμα είναι το άλμα

στο κενό, που σύντομα πατάει πάνω σε πτώματα. Η φυλακή, είναι μεν

αποκρουστική αλλά απ΄την άλλη τον γοητεύει σφόδρα. Εν ειδή

υπεράνθρωπου δεν νοιάζεται για όργανα του νόμου. Εξάλλου όταν το

πορτοφόλι στην τσέπη είναι βαρύ, όλα διορθώνονται. Λίγο ή πολύ!